TMF keert terug. De woorden alleen al roepen een glimlach op bij iedereen die ooit een videoclip van 98 Degrees heeft gezien zonder schaamte te voelen. Maar laten we niet doen alsof dit een culturele wedergeboorte is. Het is een licensing deal. Een slimme move van Samsung TV Plus om de geest van het verleden te kapitaliseren op een publiek dat nu tussen de veertig en de zestig zit, en genoeg verdriet heeft om tranen te laten storten op een oude boyband.
Maar hier is het probleem: Samsung TV Plus is geen platform, het is een graf. Een digitale berm waar honderden zenders worden neergezet zonder strategie, zonder branding, zonder doel. Je vindt er een heropstart van TMF naast een zender die alleen uitzendingen van kerkklokken toont. Je vindt een muziekzender naast een live-feed van een vissenkom in Zwitserland. Is dit innovatie? Nee. Dit is content als vuilnisverbranding.
Gratis is nooit gratis. Het is betaald met aandacht, met tijd, met de illusie van keuze. En precies daar speelt Samsung op. Ze vullen het scherm met ruis, zodat je niet wegklikt. Want zodra je wegklikt, verliezen zij de waarde die ze aan hun hardware koppelen. De TV is niet langer een apparaat – het is een trojan horse voor een ecosystem waarin je nooit hoeft te betalen, zolang je maar kijkt.
TMF had zijn tijd. En die tijd was precies daarom krachtig: beperkt, gecentraliseerd, gebaseerd op smaak. Nu is het een zender onder de zoveelste honderd, zonder curatie, zonder risico, zonder gezicht. Een nostalgia-pixel in een zee van noise.
Market Outlook: Wie denkt dat herintroductie gelijkstaat aan relevantie, heeft de economie van aandacht niet begrepen. Nostalgie is een asset – maar alleen als je weet hoe je het moet moneteren. En Samsung TV Plus moneteert niets. Het verdooft.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business