Hij verdween gewoon niet. Hij nam afscheid – stilletjes, zoals hij sprak: zorgvuldig, met gewicht, nooit te luid.
Jan Donkers, 82, overleden in Amsterdam. Journalist, radiomaker, auteur, maar eigenlijk gewoon: iemand die wist hoe je rust maakt in een lawaaierige wereld. Hij had geen behoefte aan kabeljauw, aan sensatie, aan het soort verhalen dat vandaag de dag op je scherm knalt zonder dat je het wilde. Nee. Donkers sprak over muziek alsof het heilig was. Over Amerika alsof hij er een brief van had gekregen. En over nieuws alsof het om mensen ging, niet om klikken.
Eind jaren tachtig bij de VARA, later jarenlang op Radio 1 – daar hoorde je hem. Niet elke dag. Niet iedere minuut. Maar als hij sprak, hield je je adem in. Omdat je wist: dit is geen tekst die is doorgestuurd vanuit een redactie. Dit is iemand die het zelf heeft gelezen, gehoord, gevoeld. Zijn stem was geen show, het was een plek.
En dan die kennis – van jazz tot jazz in de Bronx. Van de civil rights-beweging tot de ironie van een Trump-rally. Hij had het allemaal. Maar hij goot het nooit in een tirade. Hij vertelde. Gewoon. Alsof hij tegen je aan tafel zat, met een kop koffie, en een boek dat hij niet wilde loslaten.
In een tijd waarin iedereen moet schreeuwen om gehoord te worden, sprak Donkers zacht – en werd juist daardoor onvergetelijk. En nu is hij weg. Maar zijn toon? Die blijft. Want wie ooit naar hem heeft geluisterd, vergeet die rust nooit meer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘