Terwijl Mark Koster in *Studio Ego* de publieke omroep afschrijft als een institutionele zombie, roept Eppo van Nispen van Beeld en Geluid triomfantelijk uit: 500.000 oude programma’s zijn eindelijk online.
Alsof het een overwinning is.
Maar laat ik duidelijk zijn: het opslaan van verleden is geen strategie. Het is een kostenpost met een PR-label. ‘Na zeuren, zuigen en trekken’ – ja, daar herken ik de Nederlandse culturele bureaucratie in. Vijftig jaar gebakken lucht, en dan pas gescand?
500.000 programma’s. Geen enkele zoekfunctie, geen curatie op ROI, geen aanbevolen content, geen doelgroep. Gewoon: dumpen. Alsof historie op zich al waarde creëert. Alsof iemand vandaag nog wil kijken naar een AVRO-show uit 1978 zonder context, zonder framing, zonder added value.
Terwijl Prime Video en RTL investeren in herkauwbaar, scherp gecalculeerd entertainment – denk aan het geniaal gecast *Mooi Man* of het algoritmegeleide aanbod van Netflix – zet Beeld en Geluid een digitale container neer vol stof.
Het probleem is niet dat het archief bestaat. Het probleem is dat men denkt dat het archief *relevante concurrentie* is voor commerciële platforms. Het is geen concurrentie. Het is een graf.
Als je geen businessmodel hebt, ben je geen hersteller – je bent een begraafplaats.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business