Een man gooit een biertje. Een ander man trapt hem. En wij? Wij zitten hier met een rechtszaak in de maak alsof we in een middeleeuws dorp zijn waar iemand een kip stal. Maar nu is het dus: biergooier versus popster, en de vraag is niet of er straf moet zijn — maar of we nou serieus denken dat Gerard Joling de rest van zijn carrière gaat struikelen over één seconde woede?
Want laten we duidelijk zijn: het was excessief. Trappen? Slaan? Tegen een 17-jarige? Nee, dat is niet “even terug”. Dat is ophogen. Dat is niet zelfverdediging, dat is een auditie voor *The Voice: Fysiek*. Maar — en dit is een grote maar — het is ook niet de staatsveiligheid.
De beelden gaan viral. De NOS brengt het. Omdat? Omdat een populaire zanger een fout maakt en wij dat dan uren kunnen omdraaien als een gerechtelijk drama. Alsof we geen echte problemen hebben. Alsof iedereen die een keer reageert op impuls niet minimaal één keer in zijn leven heeft overreageerd.
Maar hier zit de kink: als je Gerard Joling bent, dan mag je niet fout zijn. Dan moet je altijd ‘Liefs, Gerard’ fluisteren, nooit trappen. Dan ben je geen mens, maar een merk. En als het merk struikelt, dan moet er straf volgen. Niet omdat het slachtoffer dat wil — er is nog steeds geen aangifte — maar omdat het publiek een offer wil.
Taakstraf? Misschien. Maar dan niet voor het trappen. Maar voor het feit dat we denken dat een optreden zo heilig is dat een biertje een daad van oorlog is. En dat een artiest niet mens mag zijn. Want als wij allemaal zo perfect moesten zijn als wij vinden dat Gerard moet zijn, dan zaten we geen van allen nog op tv.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘