‘Meneer, uw huid is veranderd.’ ‘Ja, ik weet het. Maar het komt niet door mijn ziel.’
Tommy Lynch uit Engeland werd wakker met de look van een Na’vi uit Avatar. Geen tint, geen vlek – nee, knalblauw. Van top tot teen. Zijn vriend, geschokt, dacht direct aan zuurstoftekort, longproblemen, of het begin van een zombie-apocalyps. Spoed naar het ziekenhuis. Tien dokters in een kring. Bloedmonsters. Angst. Stilte. Tot iemand vroeg: ‘Hoe lang geleden heb je je lakens gewassen?’
Antwoord: zes weken.
De diagnose? Niet cyanose. Niet vergiftiging. Niet een zeldzame stofwisselingsziekte. Nee. Ongewassen lakens. De blauwe kleur zat in de stof – en overstroomde zijn huid tijdens het slapen. Alsof hij elke nacht in een flesje Tipp-Ex dook.
Je denkt: dit is een grap. Maar nee. Dit is Engelse huisstijl. Zweet, stof, en een dosis zelfvertrouwen.
Maar eerlijk: wie kijkt er na afloop van een ziekenhuisronde niet stiekem trots in de spiegel? ‘Kijk mij nou. Ik heb een diagnose die klinkt als een stand-upset.’
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘