Petra Staas-Blokdijk (niet op foto 😉 ), 58, doorklieft de Maas in een groen glinsterende staart, haar haren wapperend in de wind als een Nederlandse Poseidon met een missie. Vroeger werd ze uitgelachen op school. Nu lacht ze terug — vanaf een podium, in een tank, of tijdens een schoolvoorstelling waar ze rapt over zwerfvuil.
Want ja, je leest het goed: een zeemeermin die rapt. Over microplastics. In vol oranje duikerpak, met een staart van 25 kilo zwaar siliconen, staat ze voor basisschoolkinderen en vertelt over wat er gebeurt als vis eet wat wij wegspoelen. „Mensen lachen soms om wat ik doe,” zegt ze. Maar net als bij een goed stand-upnummer: wie lacht er straks nog als de oceaan ophoudt?
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘