Een rode rand. Een iets grotere ‘J’. Een typografie die ‘modern’ wil lijken, maar vooral doet alsof het niet 2015 is. Jozo lanceert een nieuwe look alsof het een productinnovatie is — terwijl het enige dat echt is geüpgraded de PowerPoint is.
Het verhaal? We willen bruggen slaan. Tussen traditie en toekomst. Tussen oma’s kelder en de urban millennial met een airfryer. Mooi. Maar wie in godsnaam zoekt op smaak Jozo in het schap van de Albert Heijn?
Fijn dat je je geschiedenis herinnert, maar de enige geschiedenis die telt, is de conversiecurve van afdeling kruiden. En daar — in het schap — wint geen merk door ‘dynamiek’. Het wint door zichtbaarheid. Door herkenbaarheid. Door dat je, als je zoekt naar pittig, meteen ziet waar je moet zijn.
Jozo heeft een rijke geschiedenis, ja. Maar rijkdom zonder distributie is een erfstelling in een leeg huis. En laten we duidelijk zijn: geen enkele huisvrouw of huisman stopt bij het Jozo-rek omdat de verpakking ‘authentiek voelt’. Ze stopt omdat het opvalt. Omdat het er is. Omdat het niet probeert ‘cool’ te zijn, maar gewoon dóói.
Deze rebrand is geen statement van merkkracht. Het is een wanhopige poging om relevant te lijken in een markt die allang is veroverd door private labels met betere marges en scherpere prijsstrategieën. Als je merk niet vindbaar is in het schap, dan is het ook niet vindbaar in de geest.
En wie gelooft dat een typografische aanpassing die oplossing is, heeft nog nooit een P&L moeten verantwoorden.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business