18 maanden. Zo lang duurt een auto-ontvoering anno 2024. Niet weken, niet maanden, maar 1,5 jaar van onzekerheid, frustratie en het gevoel dat je in een slechte Netflix-thriller terecht bent gekomen. Patricia Hallegraeff wist niet of haar auto ooit nog terug zou komen. En toen: een berichtje uit Polen. Niet van een lover, nee, van de politie. “Uw voertuig is in beslag genomen.” Alsof je een pakketje bij PostNL kwijt was.
Het is bijna comisch hoe vaak Polen in dit soort verhalen opduikt. Alsof er een geheime database bestaat met de titel: *Auto’s die Nederlanders kwijt zijn en waar Polen ze vond*. Maar grappen op een na: het is geen toeval. Autodiefstal is geëvolueerd tot een georganiseerde keten. Van Amsterdamse parkeergarages naar Poolse boerderijen, waar voertuigen worden opgeslagen, herkruimt of in stukken verkocht. En precies daarom is de Poolse politie zo goed in terugvinden — ze zien het patroon. Wij hier niet.
Maar wat zegt het dat het 1,5 jaar duurt voordat een slachtoffer zijn of haar auto terugziet? Dat de techniek, de samenwerking, de registratie — alles te traag is. Patricia wachtte langer op haar auto dan sommige mensen op hun hypotheekgoedkeuring. En terwijl wij hier zitten met ANPR-camera’s, nummerplaatleesapparatuur en digitale dossiers, rijden dieven gewoon door naar het oosten met een Nederlands kenteken alsof het een roadtrip is.
Het is tijd dat we stoppen met doen alsof dit een kwestie van pech is. Dit is een falende keten. En terwijl Polen de held uithangt, zit Nederland nog met de schade.
Eindstation: schaamte.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘