Weer die mail. Weer die bliksem uit een heldere mediemond. Weer die oproep om te stemmen, alsof ik de draad nog bijhoud in het grote tv-struikgewas van dit seizoen. Ik zit hier met mijn rosé’tje, afstandsbediening in de hand, en denk: wie is er nou echt aan het winnen? De ...Lees meer
Ik zat net met mijn rosé’tje voor de buis, afstandsbediening in de aanslag, toen Curtis weer eens opdook. Deze keer niet achter het stuur van een politiewagen, maar op het perron van een station. En dan niet zo’n rustige ochtendtrein-soep, nee: direct crisis. Je ziet het aan zijn blik. Geen ...Lees meer
Ik zat daar weer, met mijn rosé’tje in de hand, afstandsbediening op schoot, en dan komt ineens een man in een geruit shirt met een hamer. Alsof hij denkt: “Ik ben hier om te zorgen dat iemand anders gelukkig wordt.” Het gaat over ruilen. Niet van kleren, of van partners ...Lees meer
Ik zat lekker met een rosé’tje voor de buis, denkend aan niks, toen ineens het scherm oplichtte met iets wat klonk als een thriller: vlees met eiwit. Maar dan niet zoals je denkt. Geen eiwitshake na de sportschool. Nee. Kippeneiwit. In je rundvlees. Rundereiwit in je kip. En varkenseiwit. Overal. ...Lees meer
Ik zat nog te mokken over mijn garderobe. Te veel truien, te weinig lef. En dan plots: Chantal Janzen. Niet als vriendin, niet als buurvrouw, maar als redder van de retail. Want zij is het die nu de knop indrukt. Letterlijk. Kopen Zonder Kijken gaat weer los, en dit keer ...Lees meer
Ik zat met mijn rosé’tje voor de buis, afstandsbediening in de hand alsof het een therapeut is, en dan komt Flo binnenstormen alsof ze een sportfles vol adrenaline heeft leeggedronken. De vrouw is een mix van chaos en charme, en dat werkt. Ze vliegt door haar moeders gezondheidsimperium alsof ze ...Lees meer
De kraan in de keuken druppelt. Natuurlijk. Sanne draait hem dicht, maar het water komt van ergens anders. Van onder het dak, van achter de muur, van waar dan ook. Ze kijkt naar Kevin, die met een schop in de ene hand en een telefoon in de andere hand staat ...Lees meer
Ik zat gisteravond met mijn rosé’tje voor de buis, afstandsbediening in de hand, denkend aan wat ik zou kijken. De Eurovisie had ik alvast doorgestreept. Geen AvroTros dit jaar. Geen glitter, geen gekke outfits, geen landen die elkaar met 12 punten omhelzen alsof er niets aan de hand is. Maar ...Lees meer
Ik zat met mijn rosé’tje voor de tv, afstandsbediening binnen handbereik, en dacht: hier gaan we weer. Een nieuw onderwerp dat aanvoelt alsof het al tien keer is besproken, maar dan toch weer net even anders. ‘Dit is de kwestie’ pakte het rustig aan. Geen geschreeuw, geen tranen, geen dramatische ...Lees meer
Een koffieapparaat. Klein ding. Groot gedoe. In een kapsalon waar normaal alleen de föhn tekeer gaat, ligt nu een rechtszaak op tafel. Niet vanwege slecht geknipt haar, nee. Het draait om een bolletje in een reservoir. Kunststof. En kunsthars. En volgens Maths vrouw: onacceptabel voor haar biologische klantenkring. Rechter John ...Lees meer
Eindelijk iemand die niet roept dat het leven een droom is. Haantjes is terug, en gelukkig is er niets veranderd. Geen nieuwe gezichten, geen rare filmpjes tussenin, geen presentator die denkt dat hij filosoof is. Gewoon: mannen die praten. Over dingen. Die niks met koken te maken hebben. Ik zet ...Lees meer
Tatjana Simic loopt door Times Square met haar kaplaarzen aan één vinger. Alsof het een tas is. Dat soort dingen gebeuren als je Flodder in Amerika! kijkt. De familie Flodder is er weer, nu met paspoort en een ticket New York toe. En ja, het is precies zo gek als ...Lees meer
Luigi doet zijn best. Dat moet ik hem nageven. Hij lacht, hij praat, hij probeert iets te beginnen in die kamer met de goudkleurige kussens en de douche in zicht. Maar Kirsten kijkt alsof ze per ongeluk in een sprookje is beland en alleen de slechte scènes heeft gekregen. Ik ...Lees meer
Eén keuken. Twaalf slippers onder de bank. En één badkamer. Voor wie denkt: fijn, gezin met zes kinderen, dat past gewoon nergens in, dan heb ik nieuws: er is een makelaar, een bouwman en een interieurvrouw die zeggen: ja, het kan. Alex van Keulen wijst, Bob Sikkes tikt tegen muren, ...Lees meer
Het Jeugdjournaal pakt de Ere Zilveren Nipkowschijf. Niet met een speech vol gekunstelde emotie, niet met een glimmend pak, maar met 45 jaar rustige, vaste aanwezigheid. Alsof je opa ineens ontpopt als de heimelijke held van de familiebijeenkomst. In de talkshow Eva werd het bekendgemaakt, maar eerlijk? Ik zag het ...Lees meer
Cesar Zuiderwijk zegt iets, en opeens flitst mijn afstandsbediening. Alsof er een stroomstoot door de bank gaat. Niet vanwege de inhoud – we weten allemaal hoe dat gaat – maar omdat het weer begint. Dat gevoel. Alsof je net je thee hebt neergezet en de tv alweer roept: kom op, ...Lees meer
Je denkt dat je alles weet van politiewerk, omdat je al tien keer ‘Live PD’ hebt gekeken met een rosé’tje in de hand. Maar dan komt *Blauw* langs, en denk je: o ja. Zo eenvoudig is het niet. Deze serie doet wat weinig anderen durven: niets verzinnen. Geen dramatische muziek ...Lees meer