„Mijn man mag dit niet horen!“ – ja, Patty, wij ook niet. Maar toch spuug je het eruit, midden op de rode loper van The Devil Wears Prada 2, alsof het een bekentenis in de biechtstoel is. Alsof je net toegaf dat je stiekem nog naar Pauw kijkt.
En dan: een komische dramafilm over mode, macht en moeilijke bazen krijgt een vervolg – alsof de wereld juist nú schreeuwt om een sequel over high fashion en tiranniek op de redactie. Alsof we niet genoeg hebben aan real-life Anna Wintours in pakjes en podcastjassen.
Max van den Broek loopt rond met zijn microfoon, pikt de ene na de andere Nederlander op – alsof we ooit serieus verwachtten dat Patty Brard haar garderobe zou meten aan de huishoudelijke boekhouding. Nee, natuurlijk niet. Het ging nooit om de prijs. Het ging om de power.
Want laten we eerlijk zijn: als je ‘m moet verstoppen voor je man, dan is het niet een kledingstuk. Dan is het een statement. En Patty? Zij staat al sinds de jaren ‘80 te schreeuwen vanaf de catwalk van het leven.
The Devil Wears Prada 2? Fijn. Maar in Nederland weten we al lang: de echte devil wears Brard, en die betaalt contant.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘