Eerst dacht-ie: vliegen, muggen, plassen regenwater – standaardwerkdag voor een gemeentewerker. Tot hij iets glinsterends zag tussen het gras. Nee, geen vergeten bierflesje, maar tien kleine goudstaven. Alsof Fort Knox een zakje had laten vallen tijdens een wandeling. En dan niet zomaar goud: we praten over een fortuin dat op zijn minst een paar gemeentebesturen in luxe zou kunnen houden.
Maar hier komt het mooie: de man, gewoon grasmaaiend voor Bannewitz in Duitsland, leverde het spul zonder poeha in bij de politie. Geen snelle vlucht naar Zwitserland, geen anonieme tip aan een oom met een kluis. Nee, Nederlanders: stel je voor dat iemand in Utrecht zo’n vondst doet en niet denkt: “Ik bouw er een tuinhuis van met jacuzzi.”
De Duitse wet kent een regel: als je iets vindt en je meldt het, maar er komt geen eigenaar boven water, dan mag de vinder of – in dit geval – de werkgever het houden. En dus: gemeente Bannewitz wordt rijk. Niet door belastingen, niet door subsidies, maar door een man met een goed oog en een nog beter geweten.
Ik zeg het maar even: als jouw gemeente ooit een budgettekort heeft, stuur dan iemand met een grasmaaier. En een beetje geluk. Of misschien gewoon een betere grasmaaier.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘