Negen op de tien. Negen op de tien huishoudens die hun schoonmaakhulp bij ziekte niet doorbetalen — alsof ze een stagiair hebben ingehuurd voor een proefperiode zonder rechten. Alsof die vrouw die je vloeren schrobt, geen contract heeft, geen zekerheid verdient, geen mens is. Maar goed, wie telt?
Het onderzoek uit Utrecht — waar BNR met een beetje medelijden over rapporteert — toont niet een rechtsongelijkheid. Het toont structurele onwetendheid. En daar, beste klasse, ligt de winst. Want wie niet weet dat hij verplicht is om door te betalen, is iemand die denkt dat een schoonmaakhulp een dienst is — en niet een werknemer.
Maar laten we duidelijk zijn: die verplichting bestaat niet uit goedheid. Die bestaat uit arbeidsrecht. En arbeidsrecht is geen moraal, het is een risico. Een risico dat je als werkgever draagt — of je nu een schoonmaakbedrijf bent of een financieel adviseur met een schone douche.
Zeventig procent betaalt niet door bij vakantie. Natuurlijk niet. Want waarom zou je? De mens is lui, en gehecht aan kortetermijnlogica. Maar de prijs van die luiheid? Juridische kwetsbaarheid. Een inspectie, een boete, een schikking die tien keer zo duur is als een paar dagen doorbetalen.
De echte les hier? Kijk naar de keten. Wie denkt dat een schoonmaakhulp een luxe is, is te arm om er een in te huren. Wie weet dat het een verantwoordelijkheid is, betaalt door — niet uit medelijden, maar uit calculatie.
Human resource management begint niet in de boardroom. Het begint in de hal, waar iemand op zijn knieën de vloer poetst — en jij in de keuken denkt dat je slim bent door niet te betalen.
Slim is anders. Slim is veilig. Slim is structureel.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business