En dan denk je: wéér iets wat wegvalt in het donker.
Spotify, de plek waar we dachten dat Nederlandse stemmen eindelijk gehoord zouden worden, trekt zich terug. Geen nieuwe opnames meer van lokale makers. Geen geld meer voor de podcast over buurthuizen in Almere of het interview met oma over de oorlog. Weg. Omdat het niet “schaalbaar” is. Omdat het niet “rendabel” is. Omdat een algoritme ergens besliste dat een Amerikaan over mindfulness meer oplevert dan een Fries schrijver over zoutzee.
Maar wie vertelt dan ons verhaal?
We klappen in onze handen voor diversiteit – maar stoppen met luisteren zodra het niet in het Engels is. We willen authenticiteit – maar alleen als het viral gaat. En nu? Nu blijft er niets over voor de stemmen die zacht praten, die nadenken, die écht iets te zeggen hebben.
Spotify was nooit een filantropische instelling. Maar we dachten wel dat het een podium was. Nu blijkt: het was een winkel. En Nederland past niet in het rek.
Laat dit een les zijn: als jij niet vecht voor je eigen verhalen, doet niemand het. Niet in Londen, niet in New York, en zeker niet in een datacenter in Ierland.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘