Er zit weer een man kwaad op zijn bank. Niet omdat zijn thee koud is, niet omdat de afstandsbediening op de grond ligt, maar omdat Yvonne Coldeweijer weer eens 10.000 euro zou hebben verdiend. Voor één filmpje. Op Kijk.nl. Terwijl hij zelf al blij is met een verhoging van twee komma drie procent, en dat met artrose in beide knieën.
Ik hoor hem bijna zeggen: “Tien duizend? Voor een vlog? Dan had ik ook wel een programma kunnen maken. ‘Yvonnes buikje na de lunch’ – tien afleveringen, graag contant.” Maar nee, het is Yvonne. En zij heeft een contract. En Talpa heeft een portemonnee. En de gewone man heeft pijn in zijn knie én in zijn portemonnee.
Het gekke is: niemand ziet Yvonne en denkt: “Wat een mediagenie.” Nee, men ziet: “Wat een kans.” Ze is er gewoon. Ze zegt dingen. Ze lacht. Soms te lang. Maar blijkbaar is dat genoeg. Of is het juist datgene wat werkt? Iets wat nergens over gaat, behalve over niks? Alsof je iedere dag een stukje toast eet: niet vullend, maar wel bekend.
Intussen blijft Talpa haar vasthouden. Ondanks De Juice Show die niemand zag. Ondanks de kritiek. Ondanks artrose – bij hem, niet bij haar. Zij loopt nog steeds door het leven alsof ze de nieuwe Oprah is. En misschien is dat precies de truc: niet te goed zijn, maar gewoon blijven bestaan. Net als een vieze vlek op de bank. Je ziet ‘m elke dag. En op een gegeven moment wil je er niet meer vanaf.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘