Gisteren zag ik Thomas Berge voor de deur van de AH staan. Nee, niet echt. Maar zo zag het er wel uit. Mager. Alsof iemand zijn gezicht een paar keer te veel had uitgeperst. Vroeger had hij die lekkere, ronde wangen van iemand die net een broodje kroket heeft gegeten. Nu lijkt hij alsof hij dat broodje heeft zien liggen, maar niet durfde te pakken.
‘Dit is niet mooi’, zeggen mensen. En ja, het is inderdaad geen modeoptreden. Maar waarom schrikken we zo? Omdat we BN’ers altijd vetjes willen? Mager is tegenwoordig shock. Vroeger was dik shock. We zijn gewoon altijd geschokt. Of het nu om kilo’s gaat of om een scheiding of om een nieuwe haarkleur.
Thomas zingt over liefde, verlies en friet. En nu dus ook over gewichtsverlies. Maar ik vraag me af: wie heeft er baat bij dit verhaal? De kijker? De krant? Of de Men’s Health-redactie die weer een maand lang iemand zonder buik laat zien?
Ik zet de tv uit. Maak thee. En denk: laat die man eten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘