Wie droomt er niet van: een eigen cel. In je woonkamer. Als sierobject. Of voor gasten die te lang blijven. De Nationale Politie maakt die fantasie mogelijk – of nou ja, bijna. Drie voormalige politiebureaus gaan in juni de deur uit, via een openbare veiling. En nee, je hoeft niet te kunnen handboeien, maar wel aan strenge voorwaarden voldoen.
Denk je: top, ik word eigenaar van een bakstenen fort met historie, zwaar metaal en een sfeer van gerechtigheid? Mooi. Maar de overheid zegt: “Niet zomaar een bierkelder maken van de arrestantenkamer.” Er moet nog steeds iets nuttigs komen te staan. Denk aan woningen, werkplekken, cultuur. Dus geen horrorhotel met echte tralies. Jammer, hè.
Maar stel je voor: je ontbijt in de voormalige verhoorkamer. Je kind doet haar huiswerk op de plek waar eens een autopsie werd besproken. Charmant. En als je echt heerlijk wilt slapen: koop de cel. Met origineel slot. En een blik op de tuin – of nou ja, op de binnenplaats waar eens een dronkenmanswandeling werd afgerond.
Het is typisch Nederlands: we sluiten politiebureaus, maar willen niet dat ze verloederen. We verkopen ze met een knipoog, maar met regels tot aan de hemel. En toch – wie weet wordt er iemand gelukkig van een voormalige arrestatiecel? Als symbool. Of gewoon: omdat het gek is.
En ik zeg: laat maar zien wat mensen ervan maken. Want in Nederland is zelfs een oude gevangenisruimte nog vol kans.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘