Er gaat iets mis in de ziekenhuizen. Niet de apparaten, niet de protocollen. Maar de mensen. Want zij vertrekken. Massaal. Artsen, verpleegkundigen, hulpverleners – ze gooien de handschoen in de ring en zeggen: ‘Genoeg.’
Waarom? Omdat je niet kunt geven als je zelf leeg bent. 60-urige weken, emotionele last, slechte beloning. En dan nog die buitensporige administratie. Alsof zorg wordt gemeten in formulieren, niet in menselijkheid.
En de overheid? Die roept: ‘We investeren!’ Maar het geld verdwijnt in managementlagen, nieuwe logo’s, powerpoints over ‘transformatie’. Terwijl op de afdeling de lampen knipperen en de bellen onbeantwoord blijven.
Wat erger is: jonge zorgverleners durven niet meer in te stappen. Zien ze de realiteit. De uitputting. De frustratie. En denken: ‘Waarom zou ik?’
We bouwen een systeem waarin zorg een last is geworden. Voor de patiënt. Voor de zorgverlener. Voor de samenleving.
En als er niemand meer is om te helpen, dan is al dat mooie woordenwerk ineens heel erg zinloos.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘