En dan zeg je: “Nou en?”
Precies. Dat is het probleem.
Kinderen kijken niet meer naar de buis. Geen Sesamstraat op zondagochtend. Geen Pipo. Geen Teletubbies die dansen alsof het 1998 is. Nee. Ze streamen. Ze scrollen. Ze kijken naar iemand van 19 die in een badkamer praat over haar acne. En we doen alsof dit normaal is.
Maar het is niet normaal. Het is een cultuurverandering die niemand heeft zien aankomen – behalve de algoritmes, dan. Die weten allang dat een kind van acht liever 12 uur TikTok-katten kijkt dan één aflevering van *Het Klokhuis*. En waarom ook? Daar word je niet voorgehouden dat je iets moet leren. Daar is geen “lezereeks” of “educatief moment”. Daar is alleen: kijk, lach, swipe.
Maar wie vult het gat? Wie leert nog over de zee, over de maan, over waar eieren vandaan komen – als niet meer wordt verteld?
We zeggen: “Ze zijn digitaal geboren.” Ja, en? Moeten we ze daarom overleveren aan een systeem dat alleen kijkt naar tijd op scherm, niet naar inhoud?
De tv was misschien saai. Maar ze was er. Iedere dag. Op hetzelfde tijdstip. Met een belofte: “Je bent niet alleen.”
Nu is er alleen een eindeloze stroom pixels – en een kind dat niet meer weet dat er ook een wereld is zonder swipe.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘