Maurits vond het weer tijd voor een upgrade. Niet van het leven, nee, van de hond. Die ligt momenteel te dromen in een ergonomische hondenmand van Amazon, ontworpen met aerospace-technologie of zoiets belachelijks. Hij noemt het een ‘investering in welzijn’, alsof de teckel een burn-out heeft na te veel jagen op eekhoorns.
Carla merkte op dat het ding eruitziet alsof een futuristische hamster heeft gekotst in hun woonkamer. “Esthetisch verantwoord, liefje,” zei Maurits, terwijl hij met zijn hand over het antislip-binnenwerk streek alsof hij een Ferrari presenteert op een autobeurs. “Deze mand straalt success uit. Je ziet meteen: hier woont een man die weet wat comfort is.”
Vreselijk, vond Carla. Maar ze zweeg toen ze zag dat de stof vlekbestendig is, machine-wasmogelijk, en dat de poten van het frame in één minuut eraf kunnen voor makkelijk schoonmaken. “Dus als de hond weer eens overstuur is van de postbode en zichzelf moet inhaleren… dan is het gewoon in de was?” vroeg ze. “Precies,” zei Maurits, “efficiëntie met klasse.”
Na een lange stilte, waarin de hond apathisch op de oude deken bleef liggen, trok Carla de mand toch naar het zonlicht toe. “Als hij erin kruipt, mag hij blijven.” En hij kruipte. Diep. Met een zucht van iemand die thuiskomt na een slechte dag.
Misschien is het ding niet helemaal haar smaak, maar sinds wanneer gaat het om haar smaak? Het is zijn hond, zijn geld, zijn ego. En ja, het ziet er nog steeds uit als een pod uit een Netflix-reeks over Marskolonies. Maar de hond is er gelukkig van. En dat, moet Carla toegeven, is bijna esthetisch verantwoord.
Uiteindelijk won Maurits het debat – niet met logica, maar met een snurkende teckel in een mand die verdacht veel op luxe futurisme lijkt. Wie weet is dit de toekomst: waarin de hond beter ligt dan jij.
Nieuwsgierig? kijk hier