De afstandsbediening ligt al dagen op de bank. Ik druk hem niet eens in. Want vrijdagavond? Dan is alles anders.
Niels van der Laan en Jeroen Woe schuiven een keerje eerder op. Geen zaterdag, maar vrijdag. Gewoon, omdat het kan. Of nou ja, omdat er iets veel groots op tv komt. Iets met muziek, glitters en een heleboel punten die niet naar Nederland gaan.
Maar Even tot Hier gaat gewoon door. Alleen dan een dag eerder. Alsof je je broodrooster verhuist naar de keukentafel omdat de tv te dichtbij staat. Het voelt vertrouwd, maar ook een beetje verkeerd.
Ze praten over de week. Over wat er gebeurde. Over mensen die dachten dat ze iets deden, maar eigenlijk niks deden. En dan? Stilte over het liedje dat Nederland niet inzond. Natuurlijk niet. Er was geen liedje. Geen stemmen. Geen jurk met LED-lampjes. Niks.
Dus geen grappen over een inzending die er niet was. Slim. Want waar lach je over als er niets is om over te lachen? Over de stilte? Over de lege startpositie? Nee, beter om gewoon door te gaan.
Ik zet de tv uit. De thee is koud. Maar ik heb wel gehoord wat ik wilde weten: soms is het gewoon een andere dag, met dezelfde mensen, die hetzelfde zeggen. Alleen dan eerder.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘