De koning is dood, lang leve de musical. Althans, als het aan de makers ligt. Maar drie maanden na de première van *Willem van Oranje* zit het publiek nog niet in de schouders van elkaar. Geen uitverkochte zalen, geen scalperde tickets op Marktplaats, geen gekkenhuis op socials. Integendeel: wil je nu een kaartje, dan hoef je niet eens een moord te plegen. Je kunt gewoon online klikken.
De makers spreken van ‘duurzame groei’. Mooi woord, klinkt als iets wat je op een duur biologisch ontbijtje serveert. Maar laten we eerlijk zijn: als er geen drukte is, is er geen drukte. En een musical die niet brandt in het collectieve bewustzijn, dooft langzaam uit. We hebben al genoeg nationale helden die stilletjes in het verleden verdwijnen.
Ik snap de intentie: geen oververhitting, geen hype die in één seizoen opraakt. Maar sinds wanneer is mediageheugen nou net zo duurzaam als een zonnepanel op een 18e-eeuws slot? Of denken ze serieus dat het publiek straks spontaan in opstand komt vanwege een nummer over de Spaanse Gouden Eeuw?
Het verhaal van Willem van Oranje is rauw, spannend, vol verraad en vuur. Maar deze musical voelt tot nu toe als een museumvoorstelling met extra baslijn. Geen scherpe randen, geen emotie die je bij de keel grijpt. Gewoon… netjes.
En netjes verkoopt nu eenmaal niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘