Ze heet geen Jansen. Maar iedereen noemt haar zo. Want in Nederland is een dochter van een beroemdheid nooit gewoon een dochter. Ze is een voorspelbare plotwending in een soap die nooit eindigt.
En nu? Nu komt ze met een boek. ‘Ik ben mezelf, niet zijn schaduw.’ Mooi. Maar de cover toont haar hand in de zijne. Op de achterflap: een babyfoto naast zijn gouden telefoon. De marketingmachine roept: ‘Eindelijk haar eigen stem!’ – terwijl ze op TikTok wordt geïntroduceerd door een clip van hem uit 1998.
Schei uit.
Je kunt niet schreeuwen dat je los wilt breken terwijl je haar van je vader in de titel van het boek knoopt. Je kunt niet roepen ‘ik ben vrij’ in een jurk gemaakt van zijn glorie.
Ik hoop dat ze oprecht is. Dat dit boek een vuist is, geen zwaai. Maar eerlijk? Ik twijfel. Want de media willen geen individu. Ze willen een naam die herkenbaar is. En wij, de kijkers, slikken het. We kopen het boek, we kijken de documentaire, we scrolle naar haar foto en zeggen: “Zie je het? Ze is net als hij.”
Misschien is ontsnappen aan een naam het zwaarste wat je kunt doen. Maar zolang we haar ‘dochter van’ noemen, geven we haar geen kans om ‘zij zelf’ te zijn.
En dat, lieve mensen, is geen tragiek. Dat is een keuze. Van ons allemaal.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘