Ik zat gisteravond met mijn rosé’tje voor de buis, afstandsbediening in de hand, denkend aan wat ik zou kijken. De Eurovisie had ik alvast doorgestreept. Geen AvroTros dit jaar. Geen glitter, geen gekke outfits, geen landen die elkaar met 12 punten omhelzen alsof er niets aan de hand is.
Maar nu blijkt: die stilte op tv kost geld. Heel veel geld. Een miljoen euro aan advertenties, simpelweg weg. Poef. Alsof je per ongeluk de stofzuiger aanzet terwijl je nespresso nog op tafel staat.
En dan hoor je: ‘Dat is 16 keer Eva Jinek!’ Alsof je een mens in euro’s kunt omrekenen. Alsof je zegt: ‘We missen 16 keer een vrouw die goed kan praten over trauma’s en streamingdiensten.’ Het klinkt gek, maar het zegt wel iets. Over hoeveel invloed één programma heeft. Over hoeveel stemmen één keuze stil kan maken.
Maar wie begrijpt het eigenlijk? Niet de kijker. Niet de buurman. Zeker niet de muziekfan die gewoon wil weten wie er wint met een nummer in het Esperanto of met een vliegend kameel op het podium.
Het is geen feestje meer. Het is een rekening. Een miljoen licht op, en dan stilte. Terwijl de rest van Europa gewoon blijft zingen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘