Wat denk je dat er gebeurt als je als mediavrouw zegt: “Ik wil nog één keer op het Eurovisiebalkon staan”? Precies. Niemand belt terug. Behalve misschien een oude vriendin met een glas wijn: “Sien, ben je gek geworden?”
Maar Sieneke Peeters, campster uit de vroege 2000’s, zegt het serieus. Zestien jaar geleden zong ze zich een weg naar het Nationaal Songfestival, met een jurk die dacht dat glitter een emotie was. Nu wil ze terug. Terug naar het licht, de loodgietersoutfits, het geknetter van de punten uit Ljubljana.
En dan heb je Vandaag Inside. Johan Derksen, met zijn vaste stoel en vaste mening, noemt haar optreden “een tragisch dieptepunt”. Alsof iemand een gat in de vloer heeft geslagen en daar de Nederlandse muziekgeschiedenis in heeft laten zakken.
Maar hou je vast: hij heeft gelijk. En toch. Is het niet menselijk? Dat je, als je een keer in het licht hebt gestaan – al was het dan met een microfoon die fladderde als een servet in de wind – wilt zeggen: “Ik was er. Ik telde. Ik had een jurk met lichtjes.”?
De steun van VI blijft uit. Maar de droom van Sieneke niet. En dat is misschien wel het meest tragische van alles.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘