Je ziet het steeds vaker. Iemand heeft pech gehad, de rechter heeft gesproken, en dan staat-ie alweer op een voetbalveld met een glimlach alsof er niks is gebeurd. Alsof je met een paar kindertjes op de foto gaan staan je reputatie repareert. Alsof voetbalvelden heilig zijn. Alsof de grasmat je reinigt.
Bridget Maasland snapt er niks van. En ik ook niet. Niet omdat ik geen tweede kans geef. Maar omdat timing iets is. En gezichtsvermogen. En gezond verstand. Want wat zeg je nou eigenlijk als je net veroordeeld bent en dan meteen de camera in duikt? Dat het je spijt? Of dat je gewoon doorgaat?
Ali B staat op dat veld. Lacht. Kinderen om hem heen. Alsof het een schoolfeestje is. Maar de wereld ziet het ook. En de wereld is niet gek. De wereld heeft ogen. En oren. En een geheugen.
Je kunt veel zijn. Slim, getalenteerd, berouwvol. Maar als je kiest voor dit moment, met dit beeld, dan zeg je ook iets. En dat is niet altijd hetzelfde als wat je denkt te zeggen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘