En dan bedoel ik niet de bank van de banketbakker. Nee, Johnny de Mol zit weer achter de tafel. De talkshow-tafel. Alsof er niks gebeurd is. Alsof chemie niet is wat je samen maakt, maar wat je in de genen hebt.
Vorig jaar: stilte. Ongemak. Een gast die lacht, maar niet weet waarom. Johnny die knikt, maar niet luistert. Alsof hij denkt: ‘Mam, waarom ben ik hier?’ Maar goed, vader bekijkt alles. En moeder ook, denk ik. Dus: terugkeer.
Andere presentators? Die moeten bidden op hun knieën voor een tweede kans. Johnny drukt op de herstart-knop alsof het een afstandsbediening is. En wij kijken. We kijken altijd. Omdat we nieuwsgierig zijn. Of uit plichtsbesef. Of omdat we denken: misschien is het dit keer anders?
Maar de vraag is: wie zegt het? Wie zegt: ‘Johnny, je bent niet goed in dit werk’? Niet de kijkcijfers. Die liegen. Niet de directie. Die lacht. En niet de media. Die schrijven het op, maar durven het niet hardop zeggen.
Dus blijft het steken. In de kamer. Bij de thee. Bij de afstandsbediening die je wegzet, omdat je het niet aankijkt. Maar wel weet dat het er is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘