Hij denkt dat hij er met een rechtszaakje bovenop komt. Alsof een paar woorden in een rechtszaal alles weer goedmaken. Ali B gaat in hoger beroep, cassatie, wat dan ook. Maar de mensen kijken niet meer. Ze zien het al jaren. En als ze het niet zien, dan voelen ze het. Zoals je voelt dat de melk zuur is, maar je proeft het pas als je erin blaast.
Hoger beroep? Cassatie? Wat is het verschil tussen een advocaat en een droom? De droom is ook onmogelijk, maar je wordt er tenminste niet voor veroordeeld. Drie jaar. Dat is lang als je vrij bent. Dat is kort als je schuldig bent. En schuldig is hij. In de ogen van velen. In de ogen van de wet. In de ogen van de moeders die hun dochters niet meer alleen laten gaan.
Castratie? Nee, dat zeg ik niet. Maar het gevoel snap ik wel. Soms wil je niet straffen met tralies, maar met stilte. Met wegkijken. Met geen aandacht meer. Want daar stikt hij in. Niet in de gevangenis. Daar heeft hij wel eens gezeten. Maar in de stilte? In het niets? Daar is geen plek om te rappen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘