Nou, daar gaan we weer. Een tweede seizoen van de Ferry Doedens-soap? Alsof het leven van de man nog niet genoeg pijnlijke scènes kent. De eerste reeks eindigde al met zo’n dramatisch slot dat je bijna medelijden kreeg – bijna. Maar serieus, wie wil dat nu nog een keer? Een vervolg op een daling die al jaren duurt? Alsof we een dagboek lezen dat alleen uit ellende bestaat.
Ik zet de tv aan, kijk naar de afstandsbediening alsof hij me iets wil vertellen, en denk: moet dit nu écht doorgaan? Ferry, schat, je leven is al lang genoeg op tv geweest. Van glansrol naar glas wijn voor het ontbijt – het is geen plotwending meer, het is een sleur. En dan nog op Prime? Alsof we daarvoor abonneren: kijken hoe iemand steeds dieper in het slop raakt.
Media houden van een val. Maar wanneer houden we op met filmen en beginnen we met vragen: waarom valt hij eigenlijk zo hard? En wie houdt hem niet tegen? Want dat is het echte verhaal. Niet een tweede seizoen. Maar een beetje menselijkheid. Maar goed, dat levert geen kijkcijfers op.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘