• Skip to main content
  • Skip to secondary menu
  • Skip to primary sidebar
REDIA.NL

REDIA.NL

Voor uw dagelijkse Media Nieuws

  • Home
  • Nieuws en Juice
  • Media-business
  • Algemeen
  • Vreemd maar leuk
  • Onder ons
  • Over Ons
    • Maurits’ Column
    • Carla’s Corner

Mannelijkheid in de museumtijd

Er hangt een schilderij van een kerel in pak met een bierblikje. Stoer, stoerder, museum. Alsof iemand heeft gezegd: ‘Hé, we doen nu mannelijkheid, dus hier, een typische man.’ Alsof man-zijn één ding is. Alsof het altijd hetzelfde is geweest. Alsof het niet kapotvalt onder de druk van verwachtingen, werk, vaderschap, of gewoon: het internet.

Terwijl ik door de zaal dwaal, hoor ik een begeleider vertellen: ‘De vraag wat het betekent om man te zijn, heb ik nog nooit gekregen.’ En daar schrik ik van. Niet omdat het gek is dat die vraag nu eindelijk gesteld wordt, maar omdat hij *nooit* is gesteld. Alsof mannelijkheid zo vanzelfsprekend was dat het geen reflectie verdiende. Alsof het gewoon *was*, als een muur. Zonder scheuren. Zonder vragen.

Maar nu wel. Musea, die oude tempels van het ‘wij weten hoe het is’, buigen zich plots over het man-zijn. Tentoonstellingen over vaderschap, uithoudingsvermogen, stilte, agressie, emotie. Niet als roemlied op de stoere kerel, maar als zoektocht. En dat is verfrissend. Want ja, man zijn is ook een rol. Een zwaar opgemaakt personage, met een script dat je van kinds af aan meekrijgt: niet huilen, winnen, zwijgen, dragen.

Maar wie zegt dat het zo moet blijven? Wie zegt dat een man alleen man is als hij sterk is, of stil, of hard? Waarom mag een man niet twijfelen in een museumzaal, terwijl de wereld hem buiten blijft pushen om *zeker* te zijn?

Dus goed dat musea eindelijk durven vragen wat man-zijn vandaag betekent. Maar wees eerlijk: het is niet alleen een culturele reflectie. Het is een noodkreet. Van mannen die moe zijn van het spel. Van jongens die geen voorbeeld hebben. Van vaders die willen verbonden zijn, maar niet weten hoe.

En misschien is dat precies waarom deze tentoonstellingen zo belangrijk zijn: ze geven ruimte aan het onzekere. Niet als zwakte, maar als moed.

Want wie weet, straks hangt er in het Rijks een portret van een man die huilde bij de wasdroger. En dan? Dan is het museum eindelijk man genoeg om mens te zijn.

Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘

Tags: Museum, Rijks

Gerelateerd

  • Nostalgie is Geen Product
  • Museum of Nothing
  • De stille overname van de zintuigen
  • Bye Bye, Benzinebruid
  • Archiveren is geen strategie

Primary Sidebar

Media

  • Jörgen Raymann krijgt benen van Claudia
  • VI verhuist naar Curaçao vóór WK
  • Hélène Hendriks kijkt niet naar Chantal Janzen
  • Gordon stopt koffiezaak wegens lek
  • André van Duin vastgoeddeal 6 miljoen
  • Amalia-beelden brengen gestoorden op ideeën
  • Jim Bakkum zegt nee tegen The Voice Kids
  • Yvonne Coldeweijer microfoon in auto Hazes jr
  • Johan Derksen tegen Renze Klamer
  • Jeroen! Jeroen!?

Zakelijk

  • De moraal van de markt
  • Koning van de cashflow
  • Weg met de productiviteitsfabel
  • Zomer Geen centje winst
  • De suikertaks komt eraan
  • Winnende misère
  • Europese pretentie, Nederlandse precisie
  • Een verlies Nee, een opgave
  • Talent is flow
  • CMO’s bouwen zelf

Heel anders

  • Drie meter boven het niets
  • Truitje om de rug
  • Zeemeermin rapt over plastic
  • Pommes protest in Londen
  • Larven op het veld

Menu

  • Home
  • Nieuws en Juice
  • Media-business
  • Algemeen
  • Vreemd maar leuk
  • Onder ons
  • Over Ons
    • Maurits’ Column
    • Carla’s Corner

Snel zoeken op

RTL TV Videoland TikTok Netflix Mens Prime Video Instagram YouTube NPO Marco Borsato Geluid Liefde Kinderen Radio RTL 4 kijkcijfers Trots Spotify Vandaag Inside

Redia, voor jouw dagelijkse portie Media.