Wat een toestand. Evert schrijft een stuk over Patricia Paay, en dan wordt de dochter boos. Alsof je een taart maakt en de buurman roept dat je te veel slagroom gebruikt. Evert zegt: ‘Ze is gewoon emotioneel.’ En dan die zin: ‘Zwanger, hè.’ Alsof dat alles verklaart. Alsof hormonen altijd de boosdoener zijn.
Maar wacht. Moeder wordt in één keer afgeschilderd als iemand die niet meer weet waar haar bril ligt. En de dochter reageert boos? Nou, ja. Dan denk je toch: hier ligt pijn. Maar nee, volgens Evert is het gewoon hormonen. Alsof je als vrouw niet mag zeggen: ‘Hé, dat was niet leuk.’
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de tv. Zet op mute. Zeg: ‘Als ik zo’n stuk over mijn moeder las, dan huilde ik ook.’ Of ik zou schreeuwen. Of ik zou gewoon stil zijn. Maar ik zou niet ‘hysterisch’ zijn. Ik zou mens zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘