Eén van die kinderen staat nu te trappelen bij de deur van de klas, met een rugzak vol boeken en een hoofd vol zorgen. “Papa komt weer op tv,” zegt-ie. “En dan begint-ie weer.” Niet over oorlogen, of klimaat, of de prijs van brood. Nee. Over háár. De vrouw met de snor.
Ik snap het. Als je vader elke week op tv staat om mensen af te zeiken, dan weet je nooit wanneer jíj aan de beurt bent. Vooral niet als je zelf ook in beeld bent geweest. Vooral niet als je vader ooit jouw moeder afzeikte, en daarna de vrouw met de snor, en daarna weer jouw moeder, en nu weer de snor, en zo door, in een eindeloze ketting van publiek drama.
Dries Roelvink was blij. Zo blij dat hij zijn eigen kinderen vergat. Of nee, hij wist het wel. Maar hij dacht: “Laat maar. Het is gewoon lol.” Maar voor die jongens is het geen lol. Het is hun leven. En hun vader, die denkt dat alles mag, omdat hij “gewoon eerlijk” is.
Maar eerlijkheid is geen excuus om iedereen te raken. Zeker niet als je kinderen in de vuurlinie staan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘