Ik zat nog te mokken over mijn garderobe. Te veel truien, te weinig lef. En dan plots: Chantal Janzen. Niet als vriendin, niet als buurvrouw, maar als redder van de retail. Want zij is het die nu de knop indrukt. Letterlijk.
Kopen Zonder Kijken gaat weer los, en dit keer zonder Martijn die met zijn ellebogen de kledingrekken verschuift. Nee, nu komt Chantal eraan. Zij die we kennen van dansen, praten, lachen onder druk. En nu dus: shoppen zonder kijken. Alsof je een lotje trekt, maar dan met een jas van faux bont.
Ik heb het programma vorig seizoen gezien. Of eigenlijk: meegemaakt. Vanachter mijn bank, met een rosé’tje en een diep verlangen naar impulsieve aankopen die ik nooit zou durven. Maar Chantal? Die durft. Zij pakt. Zij koopt. Zij draagt. Zelfs als het misgaat. En dat is precies het punt. Het gaat niet om stijl. Het gaat om het moment.
Geen tijd meer voor twijfelen. Geen ruimte voor ‘heb ik dit al?’ of ‘past dit bij mijn broek?’ Nee, het is: grijp, swipe, win. Of verlies. Maar altijd met een lach. En Chantal lacht. Altijd. Ook als het een jurk is met pailletten en een verleden.
Ik snap waarom ze haar vroegen. Niet alleen omdat ze kan presenteren. Niet alleen omdat ze kent. Maar omdat ze écht is. Omdat ze niet doet alsof. Omdat ze een trui aantrekt die niemand aantrekt – en er toch glamoureus uitziet.
Dus nee, ik hoef mijn garderobe niet te vervangen. Ik hoef alleen maar te kijken. En wie weet, morgen koop ik ook iets zonder kijken. Al is het maar een sokken set.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘