Ik zat lekker met een rosé’tje voor de buis, denkend aan niks, toen ineens het scherm oplichtte met iets wat klonk als een thriller: vlees met eiwit. Maar dan niet zoals je denkt. Geen eiwitshake na de sportschool. Nee. Kippeneiwit. In je rundvlees. Rundereiwit in je kip. En varkenseiwit. Overal. Alsof het een smoothie is.
De Keuringsdienst van Waarde, die normaal gesproken kijkt of je kaas wel kaas is, ging nu achter vlees aan. En niet zomaar. Ze vroegen: waarom zit er eiwit van hetzelfde dier in het vlees van datzelfde dier? Alsof een kip wordt opgevuld met kippeneiwit, alsof het een Russische pop is.
Maar dan komt het. Ze testen. En vinden bloed. Echt bloed. In het vlees. Niet van een ander dier, maar van hetzelfde. Dus je eet niet alleen kip, je eet kip die kip heeft gegeten. Of in ieder geval bloed van zichzelf. Of van een soortgenoot. Het wordt een beetje eng. Niet vanwege het eten, maar vanwege het idee.
Ik dacht: ik heb een afstandsbediening, geen microscoop. Maar zij wel. En zij zeggen: dit is toegestaan. Maar is het ook logisch? Moet je vlees aanvullen met eiwit van hetzelfde dier? Alsof je een taart maakt van taart.
Het wordt niet gezegd of het ongezond is. Maar het voelt raar. Alsof je een biertje drinkt dat gemaakt is van bier.
Ik blijf bij mijn rosé. Die weet tenminste wat hij is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘