De kraan in de keuken druppelt. Natuurlijk. Sanne draait hem dicht, maar het water komt van ergens anders. Van onder het dak, van achter de muur, van waar dan ook. Ze kijkt naar Kevin, die met een schop in de ene hand en een telefoon in de andere hand staat te telefoneren over een vergunning die niemand snapt. De baby huilt. De buurman zwaait met een stuk papier. Niemand weet wat het betekent.
Ik zie het allemaal voor me, vanaf de bank, met een rosé’tje dat net zo langzaam lekt als hun droom. Een eendenboerderij in Spanje. Mooi idee. Mooie foto’s. Mooie belofte. Maar niemand vertelt je dat je eerst drie meter modder moet weggraven voordat je de fundering kunt zien. En dat de gemeente op vakantie is als je de papieren nodig hebt.
De camera volgt Sanne door het huis, half gesloopt, half droom. Ze lacht. Ze zucht. Ze veegt Josie’s gezicht af. Tony gooit iets kapot. Kick vraagt wanneer ze naar school gaan. Kevin belt weer. Iets over een pomp. Of was het een vergadering? De regen komt terug. De rivier stijgt. De bouwvergunning? Nog steeds in behandeling.
Maar wat me het meeste raakt: het gebrek aan dramatiek. Geen geschreeuw, geen tranen, geen muziek. Gewoon een gezin dat doet. Elke dag opnieuw. Met natte sokken, kapotte leidingen en hoop die net zo makkelijk lekt als het dak.
Ik kijk ernaar en denk: zou ik dit doen? Nee. Ik hou van stroom. En van droge vloeren. En van regels die duidelijk zijn. Maar ik bewonder hun koppigheid. Niet omdat het spannend is, maar omdat het zo ontzettend saai en zwaar is, en ze toch doorgaan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘