Eén keuken. Twaalf slippers onder de bank. En één badkamer. Voor wie denkt: fijn, gezin met zes kinderen, dat past gewoon nergens in, dan heb ik nieuws: er is een makelaar, een bouwman en een interieurvrouw die zeggen: ja, het kan.
Alex van Keulen wijst, Bob Sikkes tikt tegen muren, Roos Reedijk zucht over gordijnen. Samen vormen ze het driemanschap dat beweert te weten wat Lars en Delie nodig hebben. En wat hun kinderen. En de hond. En de opklaptafel uit de oude caravan.
Het huis dat ze zoeken moet ruim zijn, maar ook knus. Renoveerbaar, maar met directe stortkraan. En liefst zonder trappen, want wie telt er zes keer drie voetjes op een ochtend?
Ik zit erbij, met mijn thee. Kijk hoe Bob met een zaklamp in een kruipruimte verdwijnt. Alsof hij een grot ontdekt. Roos zegt: “De sfeer hier… die moet je voelen.” Ik voel niks, behalve dat ik mijn sokken uit wil trekken.
Lars wil iets met geschiedenis. Delie wil iets met stroom. Alex zegt: “We gaan dit vinden.” Alsof hij een diamant in een vuilnisbelt belooft.
Er is geen sprake van glamour. Geen glimmende vloeren. Geen koffie die vanzelf in je beker schenkt. Maar wel een team dat doet alsof het simpel is: wonen met acht mensen, zonder elkaar op hun kop te zitten.
Of dat lukt? De muren zijn nog stil. Maar de camera’s rollen. En iemand heeft vast al een tweede doos tissues gepakt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘