Zeven miljoen kijkers. Vijfentwintig seconden advertentie per uur. En één artiest die besluit dat morele superioriteit beter smaakt dan marktwaarde. Wat lijkt op een ethische boycot, is in wezen een miljoenengat in de reclamebalans – en dat is precies wat Tina Nijkamp niet durft te zeggen in haar fluwelen podcaststem.
Het Songfestival trok dit jaar een kijkcijferengolf die RTL nog niet kent sinds de finale van *The Voice*. Maar net daarom is de boycot van die ene ster – noem haar maar bij naam, we weten wie – niet alleen artistiek kortzichtig, maar economisch zelfmoord. Elke seconde licht, muziek en glitter is moneteerbaar. En wie zich daar buiten houdt, houdt ook het geld buiten.
AvroTros dacht te winnen met moraal. Maar reclameverantwoordelijken tellen geen principes, ze tellen seconden. En in die seconden zat dit jaar meer publiek dan ooit. Geen wonder dat België nu toehapt voor Gerard Joling’s soap – daar weten ze hoe je emotionele banaliteit omzet in kijkcijfers. Hier blijft men steken in eigen opgeblazen betekenis.
Intussen rolt De Slimste Mens weer op volle kracht – alsof Nederland écht wil weten wie het meeste scholingsachterstand kan reciteren. En Edwin de Roy van Zuydewijn? Die dacht via de rechter een rol in *Mabel en Margarita* af te dwingen. Alsof een rechter ooit iets begrepen heeft van dramaturgie of het belang van crossmediale synergies.
Maar de les blijft: wie niet speelt, verdient niet. En in de media-economie is een boycot niet couragieus – het is een uitglijder in de ROI-curve.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business