Inmiddels vindt een hoogleraar psychologie het “moeilijk om een mug dood te slaan”. Alsof we daar op zitten te wachten: morele verheffing vanuit een klimaatboek dat net zo rendabel is als een subsidieaanvraag van een cultureel centrum in Almere.
Reint Jan Renes, gedragswetenschapper met een voorkeur voor zachte overtuiging, publiceert samen met Helga van Leur – ja, dé Helga van Leur, voormalig weervrouw met een neus voor dramatische opmaat – een boek getiteld *‘Alleen als jij het doet’*. De titel zegt al genoeg: collectieve schuld, individuele verantwoordelijkheid, en een complete afwezigheid van ROI-denken. Het is de intellectuele variant van een warme douche: voelt goed, doet niets voor de opwarming.
Het boek beweert dat gedrag verandert als mensen zich verbonden voelen met de aarde. Mooi. Maar wie betaalt ervoor? Wie haalt dit boek in de bioscoop? Wie koopt de rechten bij RTL of Videoland? Niemand. Omdat het niet verkoopt. Omdat empathie geen converteerbaar asset is in het mediastel. Het klimaat is een megathema, maar blijkbaar alleen zolang het niet leidt tot verplichtingen. Of lagere royalty’s.
Renes praat over verdraagzaamheid, over het ontwikkelen van empathie voor insecten, over “het gevoel van verbondenheid met het leven”. Prachtig. Maar in de wereld waar ik in operer – de wereld van budgets, targets en schaal – is dat het equivalent van een Powerpoint zonder data. Geen cijfers, geen impact, geen groei. Alleen maar gevoel, verpakt in een hardcover met een foto van een ijsbeer.
De vraag is niet of we gevoelig moeten worden voor muggen. De vraag is of we een markt creëren waarin ethiek én economie samenkomen. Zolang dat niet gebeurt, blijft dit soort boeken een luxe geschenk voor de elite die al z’n energie uit een warmtepomp haalt.
En nee, ik sla muggen nog steeds dood. Niet uit wreedheid, maar uit efficiëntie. In mijn wereld heet dat *cost-benefit analyse*.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business