Er is een nieuwe podcast. *Cocaïnekoorts III*. En nee, Marvin Jacobs van Airborne Network hoeft niet te zeggen dat het ‘de week vooruit’ is. Dat weten we al. Want iedereen die in de media werkt, weet dat deze serie niet bestaat om te vermaakken — maar om te *dissecteren*. De Nederlandse nacht. De middenklasseverslaving. De glimmende onderbuik van een cultuur die zegt nee tegen drugs, maar ja tegen de lifestyle die eromheen is gebouwd.
Dit is geen verhaal over justitie. Geen reeks over interlanden en invallen. Dit is een psychologische inventarisatie van een generatie die denkt dat snuiven een vorm van stressmanagement is. Dat cocaïne geen drug is, maar een tool. Voor de creatieven. De ondernemers. De mensen die ‘gewoon wat energie nodig hebben’ na een drukke week in de boardroom of op de redactie.
Maar wie luistert, hoort geen oordeel. Hij hoort een spiegel. Een reconstructie van een wereld waarin grenzen verdampen — beginnend bij de neus, eindigend in de rechtszaal. En toch blijft de vraag: waarom nu? Waarom deze serie, drie jaar na de eerste aflevering, op het moment dat de media overbelicht zijn en de schandalen saai worden?
Antwoord: omdat de behoefte groter is dan ooit. Niet aan vermaak. Maar aan *verklaring*. Hoe kon het? Hoe kon een hele scene denken dat dit risico-vrij was? Dat de fiscus geen interesse had? Dat de politie geen tijd?
Cocaïnekoorts III is geen podcast. Het is een postmortem van de Zuidas-cultuur. Van het rendement dat je moet leveren. Van de druk die je compenseert met witte poeder en zwarte gaten in het geheugen. En wie denkt dat dit alleen over de Amsterdamse nacht gaat, heeft nog nooit in een penthouse gelogeerd waar de gastheer ‘even fris werd’ in de badkamer.
Luisteren dus? Ja. Maar niet om entertainment. Luister omdat je wilt zien hoe ver je zelf nog bent.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business