Een reclame die zo sterk is dat ze verboden moet worden. Dat is de droom van iedere marketeer. En Stëlz? Die droomt hard. Te hard, zeggen de zedenpapen. Een campagne waarin alcohol wordt geserveerd alsof het frisdrank is — glazen gevuld, ijsklontjes tinkelen, jonge mensen lachen in slow motion. Geen waarschuwing, geen moralistisch voorspel, gewoon: plezier, puur en provocerend. En de klachten? 1.200 in drie dagen. Perfect.
Want hier gaat het niet om smaak. Het gaat om schaal. In een tijd waarin de meeste merken zichzelf afsluiten achter ‘veilige’ campagnes, durft Stëlz nog te irriteren. En irritatie is de enige vorm van aandacht die gratis is. De Reclame Code ziet rood, de ouders zeggen ‘te ver’, maar de data zegt iets anders: engagement is met 340% gestegen. Social reach? Vier keer het gemiddelde. En de concurrentie? Die zit nog te prutsen aan hun ‘duurzame lifestyle’-verhalen.
Stëlz belooft aanpassingen. Natuurlijk. Dat hoort bij het spel. Een beetje censuur, een beetje aanpassing — en de campagne leeft langer dan ooit. Want nu wordt gesproken over het merk, niet over de boodschap. En dat is winst. De ene hand trekt zich terug, de andere tikt miljoenen binnen via verkooppieken die geen enkele regulator kan meten.
Alcohol als limonade? Nee. Maar wel als product met een doelgroep, een prijsstelling en een mediastrategie. En als je daar 1.200 klachten voor overhebt, dan weet je dat je iets geraakt hebt. Iets dieps. Iets commercieels.
Wie denkt dat dit slechte publiciteit is, begrijpt de economie van aandacht niet. Op de Zuidas weten we beter: er is geen slechte publiciteit. Alleen slechte timing. En Stëlz heeft perfecte timing.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business