Een designkeuze die opkijkt tegen de maandelijkse recurring revenue: dat is wat we hier zien. Niet een statement, niet een heruitvinding – nee, een *disco-bal*. Alsof iemand in een Berlijnse co-working ruimte dacht: ‘Laten we even de brandweer oproepen voor een beetje glitter.’
Tom Dorresteijn, die zich graag positioneert als dé stem van vormgeving, stelt dat de irritatie rond het tijdelijke Spotify-logo voortkomt uit ‘onbegrip’. Alsof het publiek een fout in de spreadsheet is. Maar nee, Tom. De irritatie komt voort uit een gebrek aan *strategische relevantie*. Want wat doet die bal nou eigenlijk voor de CAC? Voor de retention? Voor de ARPU? Niets. Ze rolt alleen maar over het scherm, zonder business case.
Spotify heeft 500 miljoen gebruikers. Een miljard dollar jaarlijks aan muziekrechten. En dan kies je ervoor om je merk te vervangen door iets wat lijkt op een ouderwets feestartikel uit de HEMA van 1978? Dit is geen disruptie. Dit is *distractie*. Een visuele belasting zonder oog voor de bottom line. En daar is de consument allergisch voor – terecht. Ze betalen tenslotte per maand. Niet voor een moodboard.
De echte vraag is: wie heeft dit goedgekeurd? Was het een junior in een A/B-test, of een CMO die dacht dat ‘fun’ ook een KPI was? Want als dit de prijs is van ‘cultuur’ in de branding, dan snijdt u maar door uw eigen EBITDA.
Streaming is geen avondje uit. Het is een machine voor schaal, data en winst. En die bal? Die past in geen enkele forecast.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business