Een man kijkt naar een wedstrijd van Spurs. Niet Ajax, niet Feyenoord, maar *Spurs*. En dan, midden in een corner, raakt hij geraakt. Valt iets op zijn plaats. Of juist niet. Rocco Mooij, zogenaamd individu, begint te twijfelen aan zijn eigen ik. Alsof dat een verrassing is. Alsof een mens zonder collectieve binding iets anders is dan een verliespost in de balans van de samenleving.
Wat beweegt je? Vraagt hij. Alsof het antwoord in een psychologisch tijdschrift ligt. Nee, wat beweegt je, is of je inzet. Of je kiest. Of je kant maakt. Of je jezelf positioneert in een spel dat groter is dan je eigen navel. En ja, dat kan via voetbal. Of via een merk. Of via een ideologie. Maar het moet *sluiting* geven. Anders is het alleen maar gevoel, en gevoel is geen strategie.
Mooij raakt in de war als hij merkt dat hij meeleeft. Alsof hij betrapt is op loyaliteit. Alsof hij had moeten weten dat emotionele binding niet per se bij geboorte wordt vastgelegd, maar wordt gevormd door herhaling, door branding, door *frequente blootstelling*. Tottenham Hotspur heeft dat. Ajax ook. FC Groningen minder. Maar het punt is niet de club. Het punt is de behoefte aan belonging – en hoe gevaarlijk het is als die niet wordt aangegrepen in een tijd waarin iedereen zegt ‘authentiek’ te zijn, maar niemand durft te kiezen.
In de media denken we nog steeds in ‘persoonlijke groei’. Alsof het doel van het leven is om je eigen ik te vinden. Nee. Het doel is om jezelf in te zetten in een groter verhaal dat converteert. In zichtbaarheid. In invloed. In omzet.
Tot die tijd blijft Nederland piekeren over zijn gevoel, terwijl Duitsland, Engeland en Brazilië al jaren hun merken verkoopt via passie, drama en trouw.
En nee, Rocco – je bent geen kuddedier. Je bent een consument die eindelijk merkt dat hij behoefte heeft aan een tribe. Helaas: die tribe wordt niet gevormd door introspectie, maar door een goed gefinancierde campagne.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business